Recensie – StarFox (Switch 2)

Nintendo heeft zojuist het zomerseizoen van zijn Switch 2 gelanceerd door een klassieker nieuw leven in te blazen. Om mee te liften op het wereldwijde succes van de film *Mario Galaxy* halverwege 2026, brengt Big N Fox McCloud terug met een volledig grafische remake van het iconische *Lylat Wars* (1997).

Een verhaal dat in 1997 is blijven steken: De tijdsschok

Nintendo heeft gekozen voor absolute trouw aan het origineel: de verhaallijn is geen jota veranderd. We zien opnieuw hoe het Lylat-stelsel wordt bedreigd door de gekke wetenschapper Andross, die verbannen is naar Venom. Vijf jaar na de verdwijning van zijn vader neemt Fox McCloud het commando over het eskader over, samen met Falco, Peppy en Slippy, om de invasie af te slaan.

star-fox-switch-2-nintendo-eshop-wallpaper-1

Het probleem is dat de normen in 2026 zijn veranderd. De campagne is in amper anderhalf uur in één ruk uitgespeeld. Dat is extreem kort, en dit „micro“-formaat maakt het volstrekt onmogelijk om je in het verhaal te verdiepen of je aan de personages te hechten. De verhaallijn is uiterst voorspelbaar en de missiebriefings, hoewel grafisch mooi gemoderniseerd, voegen absoluut niets nieuws toe.

Ouderwetse scoreberekening en een besturing uit een ander tijdperk

De kern van het spel blijft de pure rail-shooter en de jacht op de perfecte score. Elk level duurt tussen de 5 en 10 minuten. Het grote pluspunt uit die tijd is er nog steeds: het systeem van verborgen vertakkingen. Door geheime doelstellingen te voltooien, sla je af naar andere planeten met veel pittigere levels.
star-fox-switch-2-nintendo-eshop-wallpaper-2

Om te scoren moet je het geladen schot en de lock-on gebruiken om kettingreacties te creëren en ‘hits’ te verzamelen. Maar het systeem blijft ontzettend star: als je de blauwe laser pakt, word je superkrachtig, maar als je schade oploopt, val je terug op de oude, standaard groene laser, wat het vervolg buitensporig moeilijk maakt.

Waar het ernstig hapert op het gebied van Quality of Life:

als je aan het einde van een run een gouden medaille in een specifiek level mist, dwingt het spel je om de hele campagne vanaf het begin opnieuw te spelen. Ik hoef je niet te vertellen dat na 3 uur spelen de herhaling behoorlijk gaat vervelen.

De open-wereld-fasen (vrij vliegen) zijn volkomen saai en bestaan maar al te vaak uit rondjes draaien om de baas van achteren te pakken.

De Landmaster (de tank) blijft ontzettend log om te besturen, en de AI van je maatjes is nog in 1997 blijven steken. Falco, Slippy en Peppy worden voortdurend overweldigd en schreeuwen via de radio dat je ze moet komen redden… zonder je ooit ook maar een handje te helpen. En het ergste is dat ze in leven moeten blijven om de gouden medailles te behalen!

star-fox-switch-2-nintendo-eshop-wallpaper-3

Een visueel spektakel… maar een ietwat leeg ritme

Technisch gezien laat de Switch 2 zien wat hij in huis heeft. De game loopt onberispelijk soepel (geen enkele framerate-daling) zowel op de tv als in de draagbare modus. Het ziet er super strak en kleurrijk uit, de ruimtelijke en onderwaterlandschappen zijn heel duidelijk te zien en de herorkestraties van de originele muziekthema’s zijn van topklasse. Het nieuwe ontwerp van de personages is weliswaar omstreden, maar blijft zeer trouw aan het originele materiaal.

Het enige minpunt: Nintendo heeft zich beperkt tot het kopiëren van het tempo van het spel uit 1997. De Switch 2 had gemakkelijk tien keer zoveel vijanden op het scherm kunnen weergeven om het gevoel van snelheid te versterken, maar het spel laat soms ruimte voor momenten van vertraging en vrij lege fases.

Nieuwe functies en een multiplayer die volstrekt onbelangrijk zijn

Om de prijs te rechtvaardigen heeft Nintendo een paar modi toegevoegd… die eerlijk gezegd overbodig zijn:

De Uitdagingsmodus: Deze hergebruikt gewoon de levels uit de campagne met doelstellingen die je in het verhaal al vanzelf vervult. Er zijn geen nieuwe levels.

De asymmetrische lokale co-op: geen gesplitst scherm met twee ruimteschepen! Eén speler bestuurt de Arwing, terwijl de tweede zich bezighoudt met schieten. Dit is uiterst contra-intuïtief en maakt het richten onnodig ingewikkeld.

Richten met de muis (cockpit): Een fiasco. In tegenstelling tot Metroid Prime 4 wordt bij het inschakelen van deze functie het cockpitperspectief geactiveerd, waardoor je gezichtsveld volledig wordt geblokkeerd.

star-fox-switch-2-nintendo-eshop-wallpaper-5

De online multiplayer-modus: Deze biedt slechts 3 kleine arena’s met doelstellingen (een piratenlading stelen, een gebied veroveren). Maar het puntensysteem klopt niet: het veroveren van het doel heeft geen zin; de enige rendabele manier om te winnen is door de andere spelers keer op keer te verslaan. De kaarten dienen alleen als decor, en aangezien er geen online stemsysteem is, kun je gemakkelijk vier of vijf keer achter elkaar op dezelfde kaart spelen.

Een tijdmachine die nog wat te ruw is

Star Fox Switch 2 is visueel een knaller, maar qua algehele aantrekkingskracht in 2026 een flop. Het is een exacte kopie van Lylat Wars, verpakt in een prachtige grafische jas. Als je een doorgewinterde Nintendo 64-nostalgicus bent of een scorefanaat die bereid is het spel tien keer achter elkaar te spelen om je vliegroutes te optimaliseren, dan zal de magie werken. Maar als je op vernieuwing, een echt verhaal, moderniteit of leuke co-op zat te wachten, zal dit voor deze prijs waarschijnlijk een bittere pil zijn. We hopen dat Zelda een betere behandeling krijgt!

Cijfer: 6,5/10