Review – 1666: Amsterdam

Ga lekker aan de rand van de grachten zitten en houd de daken in de gaten. Na jaren van onzekerheid, juridische geschillen met Ubisoft en een lange ontwikkelingsperiode bij Panache Digital Games ziet het vervloekte project van Patrice Désilets (de bedenkervan Assassin’s Creed en Prince of Persia: The Sands of Time) eindelijk het levenslicht. 1666: Amsterdam, dat op 25 augustus 2026 in early access op de pc werd gelanceerd, probeert de historische fictie opnieuw uit te vinden door er een flinke dosis occultisme en hekserij aan toe te voegen.

Na zo’n vijftien uur lang de straten te hebben afgezocht, aan ramen te hebben geklopt en verdachten te hebben ondervraagd, volgt hier het verslag!

Drie tijdperken, een vloek en een kat: het verhaal

De intrige weeft een ambitieus web door drie verschillende tijdperken die met elkaar verbonden zijn door familiale en occulte banden:

  • Het heden: We volgen Clio, een studente die mystieke gaven ontdekt terwijl ze probeert de verdwijning van haar vader op te helderen.

  • 31 december 1999: Aaron, de vader van Clio, raakt verwikkeld in vreemde gebeurtenissen in een luxe hotel in Amsterdam (een overigens zeer bizarre scène die grenst aan een B-film, waarin hij in ondergoed rondrent terwijl de solo van Free Bird klinkt).

  • Het jaar 1666: De kern van het spel. Aaron wordt daar in het lichaam van een zwarte kat gestort en wordt de metgezel van Noa Brooklyn.

Noa is een Verzamelaarster die behoort tot de congregatie van de Zaindaris. Haar missie? De Oorspronkelijken opsporen en uitschakelen, tovenaars die in 1333 een pact met de Duivel hebben gesloten en wier tijd nu bijna op is. De schrijfstijl zorgt voor een echte mysterieuze spanning, hoewel de titel soms onnodig breedsprakig is, met een overvloed aan innerlijke monologen en audiodescripties die het tempo vertragen.

Een aangrijpende reconstructie: ver verwijderd van de generieke open wereld

Het grootste succes van de titel ligt in de stad zelf. In plaats van een gigantische kaart vol met af te vinken iconen te bouwen, heeft Panache de verstandige keuze gemaakt om de schaal te beperken tot een compacte en minutieus gedetailleerde wijk.

Mistige grachten, scheve gevels uit de Gouden Eeuw, gevaarlijke steegjes: de historische beleving is totaal. De artistieke leiding doet wonderen als de avond valt, met name tijdens occulte rituelen en bijeenkomsten (Esbats), waarbij de sfeer een onheilspellende wending neemt zonder de architectuur van de stad te verstoren. De vliegscènes op bezemstelen bieden prachtige panorama’s over de daken.

Ook op geluidsgebied is het werk opmerkelijk: historische instrumenten voor 1666, elektronische accenten voor 1999, een melancholische piano in het heden, en een verzorgde stedelijke akoestiek waarin elke voetstap nauwkeurig weerklinkt, afhankelijk van de ondergrond.

Veldonderzoek en een katachtig duo à la Stray

Om een ‘Originel’ op te sporen, is er geen magische GPS: je moet echt op onderzoek uitgaan. Onder haar onopvallende uiterlijk van een gewone stadsbewoonster moet Noa haar omgeving observeren, luisteren naar de gesprekken van voorbijgangers, affiches opsporen en de doelgebouwen lokaliseren.

Hier komt de asymmetrische gameplay pas echt tot zijn recht dankzij de kat Aaron:

  • Verticale infiltratie: Aaron kan zich door smalle dakramen wurmen, langs regenpijpen klimmen en via dakconstructies omhoog klauteren om toegangen van binnenuit te ontgrendelen of sleutels te stelen die voor Noa onbereikbaar zijn.

  • Grappige bezitting: de kat kan in het gezicht van bepaalde NPC’s springen om hun gelaatstrekken te krabben en kortstondig de controle over hen over te nemen om bewaakte deuren te openen.

Het concept geeft een slimme nieuwe invulling aan de verkenning van omgevingen, hoewel het besturen van de kat nog steeds erg onnauwkeurig is zodra er trappen of complexe richels in het spel komen.

Waar het schort: rommelige gevechten en een slap infiltratiesysteem

Zodra subtiliteit plaatsmaakt voor actie, laat de early access-versie zijn meest in het oog springende beperkingen zien. Zodra het zegel van de Oer-Kracht is gestolen, trekt Noa haar rode heksengeklede aan om de energieën van Lux en Nux te benutten, over het water te glijden en spreuken uit te spreken.

Helaas stort de formule in zodra je de controller in de hand neemt:

  • Armoedige gevechten: De stokgevechten komen neer op een simplistische combo en een ontwijkbeweging die zich eindeloos herhaalt. De impact voelt slap aan en het richten wordt chaotisch zodra de camera in besloten ruimtes in de war raakt.

  • AI in de war: De kunstmatige intelligentie van bewakers en burgers is volkomen onvoorspelbaar. De ene keer negeren soldaten je terwijl je vlak langs hen loopt, de andere keer achtervolgen ze je met absurde volharding dwars door muren heen. Wat de voorbijgangers betreft: soms lopen ze rustig door te midden van een magisch bloedbad.

  • Een bestraffende en repetitieve structuur: Als je faalt tegen een eindbaas of gevangen wordt genomen door de militie, moet je vervelende omwegen maken (een verblijf in de gevangenis of terugkeren naar de moderne tijd), die het tempo van de voortgang onnodig verstoren.

 Status van de Early Access

  • Huidige inhoud: Ongeveer 10 tot 15 uur speeltijd die het begin van de campagne (de eerste twee maandelijkse jachten) in een eerste deel van de stad beslaat.

  • Technisch: Regelmatige haperingen, clipping en erg houterige gezichtsanimaties in vergelijking met de prachtige omgevingen.

  • Lokalisatie: Verschillende ondertitelingsregels zijn nog niet vertaald en verschijnen nog steeds in het Engels.

  • Roadmap: Ongeveer een jaar ‘early access’ gepland, met grote updates om de spelmechanismen te versterken en de stad uit te breiden.

Een ruwe diamant die tijd nodig heeft

1666: Amsterdam bezit wat zoveel gestandaardiseerde producties maar moeilijk kunnen vinden: een ziel en een opvallende visuele identiteit. De historische reconstructie, het samen met de kat op verkenning gaan en de sfeer van hekserij leggen een stevige basis voor een atypische spirituele opvolger vanAssassin’s Creed. Toch is de titel duidelijk te vroeg uit de oven gekomen: rudimentaire gevechten, onnauwkeurige infiltratie en een wankele technische afwerking herinneren je bij elke hoek aan het feit dat dit een werk in uitvoering is. Een veelbelovende curiositeit die nieuwsgierigen nauwlettend in de gaten zullen houden, maar die beter nog even kan rijpen in de komende patches.

Cijfer: 7/10