Review – Assassin’s Creed Black Flag Resynced
Maak je klaar om de zwarte vlag te hijsen, want Ubisoft heeft zojuist de allereerste echte remake van zijn vlaggenschipfranchise uitgebracht: Assassin’s Creed Black Flag Resynced. Deze titel is ontwikkeld door het team van Ubisoft Singapore, dat zijn pijnlijke maar leerzame ervaring met Skull and Bones heeft benut, en presenteert zich als een ‘remakster’: een comfortabel tussenproduct dat de vorm verfraait maar het skelet van 2013 behoudt.
De Caraïben hebben er nog nooit zo levensecht uitgezien
Visueel profiteert de game ten volle van de Anvil-engine (die van AC Shadows, uitgebracht in 2025). Het resultaat is een enorme klap van immersie: de eilanden krioelen van het leven, de kleuren zijn ultraverzadigd en levendig, en Havana of Nassau hebben er nog nooit zo organisch uitgezien. Kers op de taart: het verkennen van het land, de zee en het duiken gebeurt zonder enige laadtijd. De opnieuw gearrangeerde zeemansliederen blijven je wekenlang in je hoofd hangen, dat is gegarandeerd.

Een duivelse weerssituatie… misschien iets te aanwezig?
De fysica van de deining en het water is ongelooflijk. Op zee kan de blauwe lucht binnen enkele seconden omslaan in een apocalyptische tropische storm met tornado’s en reusachtige golven. Het is spectaculair, maar op den duur wordt het frustrerend: de stormen komen iets te vaak terug, maken het landschap somber en dwingen de Jackdaw om vaart te minderen. We hadden graag wat langer van de tropische zon genoten!
Het technische aspect van de PS5 Pro: hoewel de game op de standaard PS5 soepel draait (in de hybride modus tussen 30 en 40 fps), verhelpt de PS5 Pro de grote tekortkomingen van de basisversie. De NPC’s van derden hebben op de PS5 „Fat“ nogal gedateerde baarden en haren, terwijl de Pro het aliasing-effect wegwerkt, de schaduwen verfijnt en de gezichten van de hoofdpersonages veel scherper en consistenter maakt.

Infiltratie is top, maar gevechten zijn repetitief en de camera laat te wensen over
Wat de gameplay betreft, is het een beetje wisselvallig. Gelukkig heeft de game het goede idee om de saaie scènes in het heden bij Abstergo volledig over te slaan ten gunste van vier lineaire en optionele „Animus-scheuren“ (à la Shadows) die visueel prachtige alternatieve „wat-als“-scenario’s verkennen.

De terugkeer van echte infiltratie
Dat is het grote pluspunt op het vasteland: door de nieuwe elementen uit Mirage en Shadows over te nemen, biedt de game de beste infiltratie van de hele reeks. Je kunt eindelijk vrij hurken en je capuchon handmatig bedienen. Het is een waar genot om met je gereedschap het ene fort of de ene plantage na de andere schoon te vegen voordat je de kisten doorzoekt, mede dankzij het verticale levelontwerp uit 2013 dat zich perfect aanpast aan handmatige sprongen en zijwaartse sprongen. Zelfs de schaduwmissies (destijds een ware kwelling) zijn soepeler gemaakt: als je wordt opgemerkt, is het niet langer Game Over; je kunt het doelwit gewoon doden om een briefje van zijn lijk te pakken.
Te simplistische gevechten
Het vechtsysteem keert terug naar een meer tactisch model op basis van een houdingsmeter. Door op het juiste moment een tegenaanval te plaatsen, kun je in één keer een verdediging uitvoeren en een reeks bevredigende executies uitvoeren (met trappen in de stijl van „This is Sparta!“).
Het probleem? Het wapenarsenaal is drastisch ingekrompen. De geheime zwaarden zijn geen actieve wapens meer, maar slechts contextuele afmaakbewegingen, en je kunt geen geweren van de grond oppakken. Je speelt het hele spel met je standaard dubbele zwaarden zonder echt verschil te merken met de andere zwaarden. Erger nog: de lock-on-camera is een ramp. In gesloten ruimtes of tijdens enteren, zodra er een muur of een bondgenoot achter je staat, zoomt hij agressief in en verstoort hij je oriëntatie, waardoor je aanvallen van achteren niet kunt zien aankomen.

Edward Kenway: een piraat die in cirkels ronddraait
Qua verhaal is het spel een shot-voor-shot kopie van de filmpjes uit 2013. Hoewel de bijrollen (Blackbeard, James Kidd) nog steeds fantastisch zijn, heeft Edward Kenway het in 2026 moeilijk. Geobsedeerd door geld ontwikkelt hij zich niet verder en loopt hij halsoverkop in dezelfde valkuilen, zelfs in de nieuwe missies. De ontwikkelaars hebben overigens bepaalde onduidelijkheden ongewijzigd gelaten (we weten nog steeds niet hoe de Tempeliers zijn identiteit in het begin ontmaskeren).

De game probeert de inhoud uit te breiden met nieuwe missies en drie speciale officieren die je kunt rekruteren (Lucy, El Padre en Tobias). Hun wraakmissies zijn klassiek maar leuk, met name die van Lucy, die echt een frisse wind laat waaien en een verdedigingsbonus op het schip biedt (Perfect Brace).
De grote domper: hoewel het schrappen van de multiplayer-modus nog wel te verwerken is, is het ontbreken van de uitstekende DLC Freedom Cry, waarin Adéwalé centraal staat, een enorme teleurstelling. Adé is in het hoofdverhaal gedegradeerd tot louter moreel kompas, en het ontbreken van zijn eigen avontuur laat een grote leegte achter.
Een superkrachtig schip, maar een ietwat lege wereld
De zeeslagen zijn waanzinnig intens, nog versterkt door de rook van de kanonnen en de mogelijkheid om handmatig te richten met de draaibare kanonnen. Aan de andere kant is de Jackdaw een geldverslinder: al je goud gaat op aan de romp en de munitie om niet binnen twee salvo’s te zinken.
De verkenning van de wereld stelt daarentegen teleur. Ubisoft heeft kleine eilandjes vrijgegeven die voorheen geblokkeerd waren, maar na 10 minuten tegen de wind in varen vind je er vaak slechts een armzalige kist met drie planken en twee snuisterijen. Hetzelfde geldt voor het vrijduiken: het is prachtig, maar buiten de vooraf bepaalde zones heeft het geen zin.
Tot slot nog een opmerking over de jacht en het harpoeneren: deze zijn verplicht om je leven en je tassen te verbeteren (onmisbaar voor de 100%). Hoewel het villen op het land verborgen is, blijven de walvis- en haaienjachten op zee erg bloederig: je moet het dier met zo’n tien harpoenen doorboren voordat je het verminkte lichaam uit het water kunt halen. Een onmisbare, maar brute mechanica uit die tijd.

Een nostalgische maar gedateerde remaster
Assassin’s Creed Black Flag Resynced slaagt in zijn visuele modernisering en biedt een volledig meeslepende en verslavende piratensfeer. De terugkeer van uitgebreide infiltratie en de verbeterde zeeslagen zijn een genot om te zien. De repetitieve gevechten, de onhandige camera tijdens de melee-gevechten en het onvergeeflijke ontbreken van de DLC Freedom Cry zorgen er echter voor dat het spel niet de maximale score haalt. Het is een prachtige nostalgische reis voor veteranen en een geweldige instap voor nieuwkomers, die een uitstekende voorproefje geeft van wat een toekomstige remake van Altaïr of Ezio zou kunnen inhouden!