Review – Final Fantasy Resonance

Square Enix keert terug naar zijn historische wortels. Terwijl de saga zich opmaakt om zijn 40-jarig jubileum te vieren en de grote genummerde delen de menu’s hebben ingeruild voor realtime gameplay, verschijnt Final Fantasy Resonance op 22 oktober 2026 op pc, PS5, Xbox Series en Switch 2. Het project, toevertrouwd aan studio Lancarse onder leiding van Team Asano, is een ware necromantische krachttoer: het scenario van seizoen 1 van de mobiele game Final Fantasy: Brave Exvius (dat na tien jaar is stopgezet) door het gacha-model volledig te verwijderen en er een premium turn-based JRPG in HD-2D van te maken. Na tientallen uren de wereld van Lapis en zijn kerkers op de pc te hebben verkend, volgt hier de review!

Gebroken kristallen en duistere harnassen

Het verhaal begint in het koninkrijk Grandshelt. De elementaire kristallen die de harmonie in de wereld in stand houden, worden systematisch vernietigd door een orde van zes krijgers, gemaskerd onder zware zwarte harnassen. Rain, commandant van een eskader luchtvaartuigen, en zijn jeugdvriend Lasswell krijgen de opdracht om een einde te maken aan het bloedbad. Al snel kruisen hun paden die van Fina, een jong meisje met geheugenverlies dat uit het puin tevoorschijn is gekomen.

Op papier voldoet het scenario aan alle archetypen van de JRPG uit het SNES-tijdperk: een initiatiereis, duistere ridders en de ene na de andere familieonthulling (iedereen lijkt wel de verborgen broer of vader van iemand te zijn). Toch klopt het geheel:

  • Een innemende groep: De dynamiek tussen Rain, Lasswell en hun metgezellen werkt uitstekend dankzij goed getimede dialogen, zonder overmatige langdradigheid en doorspekt met goedmoedige humor.

  • Zorgvuldige lokalisatie: in tegenstelling tot sommige recente mobiele producties beschikt het spel over teksten die volledig in het Frans zijn vertaald, met de keuze voor Japanse of Engelse nasynchronisatie.

  • Verhaallijnrijke zijmissies: Hoewel de structuur vaak die van een koeriersopdracht (FedEx) is, onthullen de verhalen het verleden van de hoofdpersonen en bieden ze cruciale elementen voor de ontwikkeling van je vaardigheden.

HD-2D op zijn best: het einde van het diorama-syndroom

Sinds Octopath Traveler had de visuele HD-2D-stijl te kampen met een camera die vaak te statisch was, alsof je naar een miniatuurmodel keek. Resonance doorbreekt eindelijk deze beperking:

  • Een levendige en dynamische camera: in steden en kerkers draait de camera rond gebouwen, duikt onder bogen door en volgt de bewegingen met een vloeiende tracking shot.

  • Spectaculaire gevechten: De gevechten breken los van het starre turn-based systeem. De enscenering snijdt de actie in de stijl van moderne anime: heftige zooms op de treffers, uitbarstingen van magische deeltjes en verzorgde animaties in pixelart.

  • Een mix van genres: De game durft 2D-sprites, zorgvuldig belichte 3D-omgevingen en CGI-filmpjes te combineren om de ultieme aanvallen te illustreren. Het is alleen jammer dat sommige filmpjes van de finish moves rechtstreeks uit het mobiele formaat lijken te zijn overgenomen, zonder HD-bewerking.

De muziek, gecomponeerd door Noriyasu Agematsu en zijn studio Elements Garden (waarbij nummers uit Brave Exvius worden herwerkt en nieuwe thema’s worden toegevoegd), is een puur symfonisch wonder dat elke confrontatie een heroïsche sfeer geeft.

Beurtgebaseerd, de Schokmeter en het Visiesysteem

De kern van de gameplay laat het Active Time Battle-systeem (ATB) achter zich ten gunste van een puur tactisch turn-based systeem, waarbij de volgorde van de acties van bondgenoten en monsters duidelijk wordt weergegeven.

  • Het ‘Break’-systeem: door de elementaire of fysieke zwakke punten van de tegenstander aan te vallen, leeg je zijn ‘Posture’-meter. Zodra de vijand verdoofd is, slaat hij zijn beurt over en krijgt het personage dat de genadeslag heeft toegebracht een onmiddellijke bonusactie.

  • De Resonantie-aanval: Wanneer alle monsters op het speelveld tijdens dezelfde beurt in shock worden gebracht, ontketen je een verwoestende gecombineerde aanval waarbij je spectrale bondgenoten worden ingezet.

  • De 26 Visies: Dit is de belangrijkste erfenis van Brave Exvius, volledig opnieuw in balans gebracht. Geen willekeurige betaalde trekkingen meer: je verzamelt de geesten van legendarische helden (Cloud, Lightning, Squall, Tidus, Clive…) in speciale heiligdommen verspreid over de kaart. Door een Visie aan een held toe te wijzen, krijgt deze nieuwe rollen (Aanvaller, Verdediger, Genezer, Saboteur), wordt zijn elementaire arsenaal uitgebreid en kan hij passieve vaardigheden leren die behouden blijven zodra de Visie onder de knie is.

  • Vrije bezweringen: De iconische Chimera’s sluiten zich direct aan bij de gevechten gedurende drie beurten om hun kracht te ontketenen, alvorens af te sluiten met hun ultieme aanval.

Wat tegenvalt: De gebruiksvriendelijkheid van de menu’s stuit al snel op zijn grenzen door de overvloed aan vaardigheden. Het ontbreken van de mogelijkheid om uitrustingsprofielen of vooraf opgeslagen builds op te slaan, wordt al snel vervelend wanneer je tussen twee eindbazen door de vaardigheden en Visions van zes personages opnieuw moet toewijzen. Bovendien blijft de basismoeilijkheidsgraad vrij mild: het spel wacht tot de laatste hoofdstukken en de optionele baasgevechten om de speler te dwingen de volledige rijkdom van zijn synergieën te benutten. Om vanaf het begin echte tactische spanning te ervaren, wordt het ten zeerste aangeraden om direct naar de modus ‘Moeilijk’ over te schakelen.

Verkenning: De charme van de wereldkaart

Resonance introduceert opnieuw een echte, ouderwetse wereldkaart die je te voet, op de rug van een chocobo en later aan het stuur van het legendarische luchtvaartuig – dat driekwart van het avontuur wordt vrijgespeeld – kunt verkennen.

Hoewel de sfeer en de herwonnen vrijheid de nostalgische snaar raken, blijft het levelontwerp van de kaart relatief lineair: grote hoofdwegen die met elkaar verbonden zijn door zijwegen die naar schatkisten of grotten leiden. De grote kerkers blijven overigens vrij kort en in afzonderlijke ruimtes verdeeld, wat de oorspronkelijke episodische structuur verraadt.

Wat de speelduur betreft: reken op 30 tot 35 uur om het hoofdverhaal in een rechte lijn uit te spelen. Voor completisten die voor 100% gaan (op jacht naar de 99 tabletfragmenten, het vrijspelen van alle Visioenen, arena-uitdagingen en de confrontatie met de geduchte optionele eindbaas Sephiroth), loopt de speeltijd al snel op tot tussen de 70 en 80 uur.

De ontbrekende schakel in de JRPG

Final Fantasy Resonance is de game waar liefhebbers van het gouden tijdperk op hebben gewacht, zonder er durven op te hopen. Door een mobiele game met microtransacties om te vormen tot een volwaardige, traditionele JRPG – rijk aan inhoud en verrijkt met een dynamische HD-2D-stijl van adembenemende schoonheid – brengen Square Enix en Lancarse een levendig eerbetoon aan de kernwaarden van de saga. Ondanks de ietwat krappe kerkers, een wat voorzichtige algemene opbouw en het ontbreken van opslagprofielen voor builds, bewijzen de rijkdom van het turn-based spel en de betoverende soundtrack dat een alternatief voor de buitensporige 3D-producties zeker zijn plaats verdient in het huidige landschap.

Cijfer: 9/10