review – Onimusha: Way of the Sword
Haal je katana tevoorschijn en trek je Oni-handschoen aan. Twintig jaar na de laatste originele aflevering op de PS2 blaast Capcom een van zijn meest cult-franchises nieuw leven in met *Onimusha: Way of the Sword*. Vergeet de omschrijving ‘Resident Evil met zwaarden’ en de vaste camera’s uit de jaren 2000: deze soft-reboot, aangedreven door de RE Engine, vindt de franchise opnieuw uit in de vorm van een puur cinematografisch actiespel in semi-open omgevingen. Na tientallen uren Genma te hebben afgemaakt, volgt hier de volledige en eerlijke review!
Miyamoto Musashi: De wederopstanding van Toshiro Mifune

Weg met de Sengoku-periode uit de eerste delen: de actie speelt zich af in het Edo-tijdperk, een tijdperk dat in theorie tot rust was gebracht door het Tokugawa-shogunaat. Nadat hij een duel tegen zijn legendarische rivaal Sasaki Ganryu heeft gewonnen, worden de zwerver Miyamoto Musashi en zijn tegenstander in een hinderlaag gelokt en afgeslacht door demonen die Genma worden genoemd. Musashi wordt in de hel door een vreemde oude man weer tot leven gewekt en krijgt tegen zijn wil een Oni-handschoen aangemeten waarin de ziel van Shizuka schuilt.
Om zich te ontdoen van dit artefact — dat hem diep tegenstaat, omdat hij als zwaardvechtpurist weigert zijn kracht aan externe magie te ontlenen — moet Musashi de Kwaadaardigheid die Kyoto teistert uitroeien door de zielen van de monsters te verslinden. Ondertussen krijgt ook Ganryu een handschoen, maar hij kiest ervoor om onschuldigen af te slachten om zijn kracht te vertienvoudigen.
Het personage van Musashi is een absoluut genot. Verre van de dappere ridder is hij een arrogante zwerver, een mopperkont, onhandig buiten gevechten om (de scène waarin hij probeert een roeispaan te hanteren zonder te weten wat het is, is hilarisch), maar diep van binnen zeer menselijk. Capcom zet de traditie van de saga voort door gebruik te maken van de gelaatstrekken van een overleden legendarische acteur: Toshiro Mifune (de favoriete acteur van Akira Kurosawa in de Samurai-trilogie). De weergave van Mifunes mimiek — tot aan de manier waarop hij achter op zijn hoofd krabt of zijn manier van lopen — getuigt van verbluffend respect en natuurlijkheid.
De Japanse stemmencast (Yoshimasa Hosoya als Musashi en Aya Endō als Shizuka) levert een meesterlijke prestatie. De dynamiek tussen Musashi, Shizuka, de oude bewaker van de Poort van de Hel, Ono no Takamura, en de jonge Okuni (de historische grondlegger van het Kabuki) vormt het emotionele hart van het spel.

De scherpte van de Issen: een intens duelsysteem
Verwacht geen simpele, meedogenloze Souls-kloon, noch een hectische beat-’em-up in de stijl van Devil May Cry. Way of the Sword is gebaseerd op een razendsnel schermsysteem waarin elke slag weloverwogen moet zijn:
-
Geen uithoudingsmeter om aan te vallen: Musashi kan toeslaan (lichte en zware slagen) en sprinten zonder dat zijn adem opraakt. Het beheer van de uithouding heeft voornamelijk betrekking op de verdediging.
-
Parades, afbuigingen en reflexen: domweg blokkeren put je uithoudingsvermogen uit en stelt je bloot aan een fatale garde-breker. Daarentegen zorgt het afbuigen van een aanval met perfecte timing ervoor dat er vonken spatten, de Blazing-meter wordt opgeladen om je zwaard in vuur en vlam te zetten en de tegenstander uit balans wordt gebracht. Met Reflex Dodges kun je vervolgens snel tegenaanvallen uitvoeren.
-
De iconische „Issen“-tegenaanval: de heilige graal van de verdediging. Door precies op het moment dat de vijandelijke aanval wordt uitgevoerd op de aanvalstoets te drukken, ontwijkt Musashi met een bliksemsnelle zijwaartse stap en hakt hij zijn tegenstander in tweeën in een jubelende slowmotion-scène. Je kunt zelfs Chain Issens achter elkaar uitvoeren om een hele groep tegenstanders uit te schakelen, of een gerichte Break Issen uitvoeren op de zwakke plekken van eindbazen om te kiezen tussen het toebrengen van enorme schade of het verzamelen van extra helende zielen.
De interactie met de omgeving zorgt voor een unieke ervaring: een deur in de grond spietsen om deze als schild te gebruiken of een vijandelijke pijl met een zwaardhouw terugkaatsen recht in het hoofd van een tegenstander in een melee-gevecht – dat is altijd raak.

Legendarische baasgevechten, maar wat opvulling in de stad
De game blinkt uit in zijn grote confrontaties. De gevechten tegen Sasaki Ganryu, Benkei of de Grote Nue zijn georkestreerd met een gevoel voor spektakel en een filmische enscenering die de beste momenten uit Metal Gear Rising of God of War waardig zijn. De eindbazen beschikken over meerdere levensbalken en verschillende fasen, en kunnen zelf ook de in de arena verspreide zielen absorberen om te muteren en nieuwe verwoestende aanvallen te ontgrendelen.
Het zwakke punt van de hub in Kyoto: hoewel de verhaalmogendheden (“Mysteries”) en de verhalen die door de geest van Murasaki worden verteld boeiend zijn en de achtergrond van de Japanse folklore verrijken (het redden van de schattige leeuwenhonden geeft toegang tot echte mythologische verhalen), lijdt de verkenning van Kyoto onder een zekere mate van opvulling. De generieke schermutselingen, waarbij je steeds weer dezelfde dorpelingen moet redden die worden aangevallen door drie identieke demonen, worden al snel vervelend. Bovendien worden verschillende minibazen (zoals de Byakue) te vaak hergebruikt.

Een technisch hoogstandje van de RE Engine (ook op Switch 2)
Visueel doet de interne engine van Capcom wonderen:
-
Sfeer en artistieke leiding: De stad Kyoto verandert van een verstikkende, macabere grijsheid, aangetast door de Malice, in schitterende, groene landschappen naarmate de zuiveringen vorderen, wat doet denken aan de visuele stijl van Kunitsu-Gami.
-
Het technische wonder: De gezichtsanimaties en de vormgeving van de groteske monsters dwingen respect af. Op de Nintendo Switch 2 profileert de titel zich als een waar technisch pronkstuk: het detailniveau van de omgevingen en de voorbeeldige stabiliteit van de framerate maken korte metten met de gebruikelijke vage compromissen bij porten voor draagbare consoles.
De game biedt een speelduur van ongeveer 20 uur in een rechte lijn, die kan oplopen tot meer dan 40 uur voor completisten die alle amuletten willen vrijspelen, de drie zielbalken maximaal te vullen (geel voor genezing, rood voor vaardigheden, blauw voor Oni-wapens) en de moeilijkheidsgraad Carnage in New Game Plus te spelen.

De terugkeer van het demonenzwaard
Onimusha: Way of the Sword markeert een van de meest spetterende comebacks van Capcom. Gedragen door de magnetische uitstraling van Musashi/Mifune, een duistere sfeer doordrenkt van authentieke Japanse mythologie en een katana-duelsysteem dat ademt van elegantie, is de game nu al een van de hoogtepunten van de actiegames in 2026. Ondanks de soms wat te repetitieve zijmissies zijn de chirurgische precisie van de tegenaanvallen en de grootsheid van de eindbazen zeker de moeite waard.
