Review – The Adventures of Elliot: The Millennium Tales
Square Enix en Team Asano hebben zojuist een echt juweeltje uitgebracht voor de zomer van 2026. Als je de Octopath Traveler-reeks en Bravely Default II leuk vond, zul je hier enorm van genieten. The Adventures of Elliot: The Millennium Tales (verkrijgbaar sinds 17 juni 2026) laat het turn-based systeem achter zich en kiest voor een actie-RPG die de sfeer van de J-RPG’s van de SNES combineert met de formule van de oude The Legend of Zelda-spellen voor de Game Boy Color.
Een reis van duizend jaar… iets te braaf qua levelontwerp
Het verhaal neemt ons mee op een epos dat zich uitstrekt over een millennium, onderverdeeld in vier grote tijdperken: het Tijdperk van de Aegis, de Vernieuwing, de Magie en het Ontwaken. Visueel is de HD-2D-artstyle absoluut oogverblindend. Belangrijke locaties zoals het koninkrijk Huther, het dorp Faiblespoir of de streek Weyzn hebben een waanzinnige eigen identiteit die je meteen in verwondering brengt.

Het grote minpunt: de game gaat slecht om met de gevolgen van zijn tijdsbestek. Je reist door de eeuwen heen, maar de topografie en de kaart veranderen nauwelijks. Het is erg eentonig om eeuwen later dezelfde delen van de kaart tegen te komen met precies dezelfde automatismen bij het verkennen. Je merkt dat de tijd slechts een zeer oppervlakkige invloed heeft op de wereld, behalve op de door de mensheid gebouwde bolwerken.
Toegegeven, de toegang tot bepaalde kerkers is beperkt afhankelijk van het tijdperk (waardoor je moet omkeren als je niet in het juiste tijdperk bent of niet over de juiste kracht beschikt), maar Square Enix is veel te terughoudend gebleven met zijn concept van tijdreizen. Dat is jammer, want het basisidee is geweldig.
Dynamische gameplay en het geweldige Magilith-systeem
Gelukkig werkt het duo van Elliot en zijn metgezel Faie, met de controller in de hand, fantastisch. Het zijn razendsnelle gevechten in realtime. Je kunt twee wapens tegelijkertijd uitrusten (toegewezen aan twee knoppen) en deze combineren met de elementaire krachten van Faie. Een bom gooien om die onmiddellijk te laten ontploffen met een vuurspreuk, of de monsters in een draaikolk opsluiten voordat je ze uitschakelt, dat gaat super soepel en geeft veel voldoening. We merken alleen een paar kleine onnauwkeurigheden in de plaatsing op, waardoor Elliot soms naast zijn doelwit raakt, maar dat is niet erg.

De echte experimentele mechanica – en mijn favoriet – is het Magilith-systeem:
Gedurende het hele spel verzamel je kristallen om Magilithes op te roepen via een systeem dat een beetje op „gacha“ lijkt.
Deze kristallen geven je superkrachtige passieve vaardigheden die je op je wapens kunt uitrusten, waardoor je voortdurend je builds moet herzien om verborgen synergieën te ontdekken.
Als je geen zin hebt om 20 minuten in de menu’s door te brengen om je stats te optimaliseren, regelt een automatische functie alles voor je.

De tip van Lev3lup: Zoek geen uitdaging in de open wereld, de AI van de vijanden is over het algemeen te passief. Zelfs de eindbazen, hoewel erg stijlvol, zullen je niet lang bezig houden. Als je een beetje uitdaging wilt, ga dan meteen voor de moeilijkheidsgraad „Moeilijk“, want het spel is van nature al heel toegankelijk.
Een meesterlijk verhaal dat je tot tranen toe roert
Hoewel het levelontwerp wat te wensen overlaat, is de verhaallijn een absoluut meesterwerk. Wat begint als het zoveelste klassieke sprookje over een held die anderen wil helpen, verandert in een prachtige emotionele evenwichtsoefening. Het verhaal heeft verrassingen in petto die je niet ziet aankomen en weet ongelooflijk aangrijpend te zijn. Als klap op de vuurpijl biedt het spel drie verschillende eindes (een slecht einde, een goed einde en het echte einde).
De stemacteurs (met een speciale vermelding voor de Japanse stemmen vanwege de meeslepende ervaring) zijn ongelooflijk treffend. Ze geven de kleine pixelart-sprites een waanzinnige extra ziel en tillen de meest ontroerende scènes naar een hoger niveau. Ik moest meer dan eens een traantje wegpinken voor mijn scherm.
Maar het mooiste is dat de beste avonturen van Elliot te vinden zijn in de zijmissies. De doelstellingen zijn heel klassiek (koeriersopdrachten of heen-en-terug-missies), maar de teksten zijn zo zorgvuldig geschreven, menselijk en treffend dat je meteen gehecht raakt aan deze kleine verhaaltjes. Bovendien hebben sommige van je nevenacties directe gevolgen voor de andere tijdperken. Het is dit web van bescheiden verhalen, dat zich uitstrekt over 1000 jaar, dat het spel zijn volledige diepgang geeft.
Een stevige speelduur en ‘knuffelbare’ content
Reken op 32 tot 33 uur speeltijd om het echte einde te zien als je de zijmissies voltooit. Als je een 100%-completist bent, kun je daar gemakkelijk nog zo’n tien uur aan toevoegen om schatten, levensfragmenten en uitdagingen te zoeken en… verborgen katten in de wereld te verzamelen! Ja, er zit wat opvulmateriaal in, maar als je van de sfeer houdt, laat je je plezier niet ontgaan.

Conclusie: Een betoverende onderbreking
The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is een prachtige verrassing en een enorme emotionele favoriet voor dit jaar 2026. Square Enix bewijst dat je met HD-2D en zo’n treffende verhaallijn een klassieke RPG kunt omtoveren tot een onvergetelijke reis. Je kunt wel mopperen over het gebrek aan afwisseling in de omgevingen tussen de tijdperken, enkele starheden in de gevechten en een fee die iets te spraakzaam is, maar de poëzie van het verhaal, het Magilith-systeem en de schoonheid van de zijmissies doen al het andere vergeten. Een nostalgisch en levendig avontuur dat je absoluut moet beleven.