Review – The Sinking City 2

Trek je kleverige regenjas aan, zet je fedora op en laad je pistool. Na een eerste deel dat in 2019 uitkwam en bol stond van de ambitie, maar zich verspreidde in een te grote open wereld en vaak wankele gameplay, komen de Oekraïners van Frogwares (gevestigd in Kiev) terug met The Sinking City 2 (sinds half augustus 2026 verkrijgbaar op pc, PS5 en Xbox Series).

Voor dit vervolg heeft de studio een radicale keuze gemaakt: het open onderzoek overboord gooien om zich volledig te storten op pure survival-horror in de derde persoon. Het is simpel: na 15 minuten met de controller in de hand is het meteen duidelijk: we hebben hier te maken met een echte Resident Evil -versie in Lovecraft-stijl uit de jaren ’20.

Ik heb zo’n twaalf uur lang door de overstroomde steegjes en de bedompte gangen van Arkham gezworven. Hier is mijn volledige oordeel!

Een duik in de mythe: Welkom in Arkham, 1929

Vergeet Oakmont en detective Charles Reed uit het eerste deel: de game maakt een schone lei van het verleden (afgezien van een paar easter eggs). Je speelt als Calvin Rafferty, een occultist die eruitziet als een held uit pulpfictie – met een vierkante kaak, moedig tot in het roekeloze, maar erg innemend.

Na een rampzalige expeditie in de Dreamlands (de aan Lovecraft zo dierbare Droomlanden) raakt zijn levens- en occultepartner, Faye Bennett, in een bovennatuurlijke coma. Cal belandt vervolgens in Arkham, Massachusetts, in 1929, op een moment dat een catastrofale overstroming de stad teistert en de evacuatie van de stad bijna voltooid is. Om Faye uit haar slaap te halen, moet Calvin afdalen in de diepten van een verzwolgen stad waar de doden niet braaf op de bodem blijven liggen.

Gelukkig vermijdt het verhaal de valkuil van onbegrijpelijke metafysica, waardoor je na de aftiteling een uitlegvideo op YouTube zou moeten gaan bekijken. Het scenario blijft rechttoe rechtaan en meeslepend, doorspekt met cameo’s en vrolijke knipogen voor liefhebbers van de Cthulhu-mythe. Het verhaal weerspiegelt ook op subtiele wijze de oorlog in Oekraïne die de ontwikkelaars hebben meegemaakt, met name tijdens een bijzonder aangrijpende scène in een ziekenhuis.

De ijverige leerling van Resident Evil: gameplay en beleving

Frogwares steekt het absoluut niet onder stoelen of banken: de opzet is rechtstreeks geïnspireerd op de recente remakes van Capcom (metResident Evil 2 voorop), met invloeden van Silent Hill en Dead Space:

  • De schoudercamera en de spanning: het beeld is strak, het schieten is veel sneller en nauwkeuriger dan in het eerste spel, en Cal kan nu ontwijken en monsters met een krachtige hielstoot op de grond verpletteren. Enige minpuntje: het ontbreken van een snel draaitoets (180°).

  • Het inventarisbeheer in rastervorm: je zakken zijn piepklein. Wapens, kruiden, chemicaliën en zelfs een sleutel in de vorm van een vis nemen kostbare vakjes in beslag. Je moet kruiden en vloeistoffen combineren om je geneesmiddelen of kogels te maken, waardoor je voor moeilijke keuzes komt te staan tussen leven en munitie.

  • De Safe Rooms: Je slaat je spel op via platenspelers (grammofoons), bewaart je overtollige spullen in een magische kluis en besteedt je upgrade-punten om je schade of herlaadsnelheid te verhogen.

  • De kleurgecodeerde kaart: Deze is rechtstreeks overgenomen uit RE2 Remake en geeft in het rood de kamers aan waar nog voorwerpen te vinden zijn, en verandert in blauw zodra het gebied is leeggehaald. Een genot voor dwangmatige ontdekkingsreizigers.

  • De ouderwetse puzzels: drie medaillons vinden om een valhek te openen, thematische sleutels opsporen of vreemde mechanismen op een rij zetten.

Wat is er geworden van het detective-aspect? Het beroemde „Mentale Paleis“ is vereenvoudigd tot een onderzoekstabel waarin je aanwijzingen uit de aantekeningen met rode draden aan elkaar koppelt, net als bij een complottabel. Door de juiste aanwijzingen met elkaar te verbinden, ontgrendel je codes voor kluizen of verborgen schatten die je belonen met verbeteringspunten. Het is niet erg moeilijk (vooral omdat de aanwijzingen duidelijke visuele symbolen gemeen hebben), maar het beloont op een slimme manier het lezen en het doorzoeken van de omgevingen.

De nachtmerrie van de wormen: onvoorspelbare vijanden

De stomme geestesgezondheidsmeter uit het eerste spel is verleden tijd. De dreiging wordt hier belichaamd door The Slither, afschuwelijke wezens die het midden houden tussen slakken en palingen en die in menselijke lijken kruipen om ze tot moordzuchtige marionetten te doen herleven.

Vergeet de traditionele schoten in het hoofd:

  • De zwakke plekken van de wezens zijn zwellingen en puisten die willekeurig op verschillende delen van hun lichaam verschijnen (armen, romp, dijen). Je moet dus hun bewegingen observeren en wachten op een opening in plaats van je magazijn leeg te schieten in hun schedel.

  • Wanneer een gastheer in elkaar zakt, schieten de wormen eruit en stormen ze op een ander lijk op de grond af om het weer tot leven te wekken! Het is absoluut noodzakelijk om de wormen met krachtige trappen te verpletteren voordat ze zich vermenigvuldigen. De gevechten ontaarden soms in pure paniek en laten je hartslag veel hoger stijgen dan gemiddeld is voor dit genre.

De valkuil van de eindbazen: hoewel de sfeer en het beheer van de middelen in de gangen uitstekend werken, struikelt het spel over zijn gesloten arena’s en eindbaasgevechten. Om te voorkomen dat spelers zonder munitie vastlopen, laat Frogwares in deze zones eindeloos munitiekisten verschijnen. Het resultaat: deze gevechten verliezen alle spanning van het overleven en veranderen in saaie schietoefeningen.

Een slijkachtige artistieke stijl in Unreal Engine 5

Arkham is een meesterwerk van verval. Het spel, gemodelleerd in Unreal Engine 5, maakt indruk met zijn vochtige texturen, de beklemmende mist en de gedetailleerdheid in elke vervallen ruimte:

  • In Hoofdstuk 1 vaar je met een bootje door de ondergelopen straten om een spookhotel te bereiken (jammer trouwens dat de boot na dit eerste gebied volledig verdwijnt).

  • Hoofdstuk 2 speelt zich af in een angstaanjagend psychiatrisch ziekenhuis, waar je wordt achtervolgd door een onverslaanbaar monster dat Mr. X of Nemesis waardig is.

  • Hoofdstuk 3 sleept je mee naar de vismarkt van Arkham voor een sfeer van olieramp en kieuwen, puur Lovecraftiaans.

De soundtrack en het geluidsontwerp zijn voorbeeldig en werken je voortdurend op de zenuwen bij het minste gekraak van de vloer of het gerommel van slijm. Technisch gezien zijn de landschappen weliswaar prachtig, maar zijn er enkele beperkingen: de gezichten en gezichtsanimaties komen niet helemaal natuurlijk over, sommige object- en kamermodellen zijn hergebruikt, en af en toe treden er framerate-dalingen op tijdens zeer drukke actiescènes.

De Lovecraftiaanse Resident Evil waar we niet meer op rekenden

The Sinking City 2 maakt een spectaculaire transformatie door. Door de logheid van de vroegere open wereld achter zich te laten en zich te concentreren op een lineair en beklemmend avontuur dat is afgestemd op de grote namen van de moderne survival-horror, levert Frogwares zijn beste game tot nu toe af. Hoewel het verhaal tegen het einde wat aan kracht inboet en de eindbazen wat pit missen, maken de beklemmende sfeer, het uiterst nauwkeurige munitiebeheer en de viscerale angst die de monsters opwekken, maken dit tot een must voor alle fans die Resident Evil missen en liefhebbers van kosmische horror.

Cijfer: 8/10