Test – Castlevania: Belmont’s Curse : een erfgoed verraad door onhandige uitvoering
Verdict Lev3lup : 7/10
—
# Introductie: Wanneer het spook van het verleden Parijs bezwijkt

De wereld van Castlevania is altijd gedefinieerd door een specifieke spanning tussen vrije exploratie en de strikte regels van valkuilen. In Castlevania: Belmont’s Curse probeert Evil Empire deze magie nieuw leven in te blazen door ons te laten zakken naar een verwoest Parijs uit 1499, onder het zegel van Dracula. De protagonist is Rose Belmont, een moedige erfgenaam uit een prestigieuze stam, wiens kracht resideert in een subtiele spelletjes met speelkaarten en gevangen zielen. Het basisidee is verleidelijk: een klassiek Metroidvania waarbij elke muur een geheim verbergt, elke schaduw een vijand huisvest, en de wereldkaart zich geleidelijk opent als een herinnering van het universum.

Echter, achter deze betoverende gotische esthetica schuilt een donkerder realiteit. Hoewel het spel de ziel heeft van de grote klassiekers van de serie, laat de technische uitvoering veel te wensen over, waardoor wat een odyssée zou moeten zijn, verandert in een constante strijd tegen zijn eigen mechanismen.

Gameplay & Inleeren: Een onhandige dans

Het hart van het spel rust op de beheersing van Rose en haar roer. Het concept is simpel maar veeleisend: je moet je roer gebruiken om aan te vallen, jezelf vooruit te duwen of met de omgeving te interageren. Op papier is dit een dynamisch systeem dat zou moeten bieden aan een soepelheid vergelijkbaar met de beste titels van het genre.

In de praktijk is de situatie echter heel anders. De besturing van Rose wordt vaak omschreven als “digitaal”, terwijl de wereld om haar heen lijkt te leven op een vloeibaar vlak. Aanvallen en bewegingen beperken zich soms tot strikte richtingen (boven, onder, links, rechts), wat resulteert in constante wrijving met een omgeving die organisch beweegt. Opgepakt worden tussen een vijand en zijn schild, of zien hoe je roer de doelwit mist door een fractie van een seconde om terug te worden gestuurd naar het vorige checkpoint, is een grote bron van irritatie. Het spel lijkt je zonder geldige reden uit te dagen, waardoor ingenieuze platformsegmenten veranderen in pijnlijke oefeningen waarbij men vecht tegen de engine in plaats van tegen Dracula.
Artistieke Richting & Techniek: Een vervallen Parijs met fragiele funderingen
Visueel slaagt Belmont’s Curse erin om de sfeer van een spookachtig middeleeuws Parijs te vangen. De decoraties, die gotische architectuur en bovennatuurlijke elementen vermengen, zijn gedetailleerd en immersief. De muziek, met name in de sequenties onder de Notre-Dame kathedraal, voegt een laag mysterie toe dat perfect werkt met de exploratie.
Echter, deze visuele schoonheid wordt constant bedreigd door opvallende technische problemen. Het spel lijdt aan framerate-instabiliteit, zelfs op krachtige consoles zoals de PS5 Pro. Deze prestatiedalingen zijn niet onschuldig: ze veroorzaken kostbare tijdverlies en, nog erger, vroegtijdige dood door besturingsimprecisie die wordt verergerd door lag. De technische kant is niet alleen een kwestie van esthetiek; het beïnvloedt direct de speelbaarheid en breekt de immersie waar zoveel inspanning is geleverd om te creëren.
Muziek & Sfeer: Een schokkende gotische atmosfeer
De soundtrack van Belmont’s Curse is onbetwistbaar een van de sterke punten van de titel. Het slaagt erin om perfect de melancholie en spanning uit te stralen van een verwoest Parijs in de 15e eeuw. De muzikale thema’s passen goed bij verschillende zones, variërend van de donkere gangen van Dracula’s kasteel tot de geplaveide straten van de hoofdstad.
De algemene sfeer is die van een klassieker herzien met respect. Het verhaal van Rose, haar strijd tegen haar lot en de vloeken van haar stam worden gedragen door een narratie die eerbetoon brengt aan meer dan 500 jaar Castlevania-geschiedenis. Helaas wordt deze betoverende sfeer vaak bedorven door frustrerende interacties met de omgeving, zoals moeilijke toegang tot teleportatiepunten of het ongegronde verwijderen van de kaart in de meest complexe zones, wat exploratie verandert in een vervelend klusje.
Speelduur & Content: Een te korte en pijnlijke wandeling
Hoewel het spel een correcte speelduur biedt voor een niche-titel, wordt de ervaring vaak geteisterd door frustrerende progressiemechanieken. Het opslagsysteem en snelle terugkeer naar punten van interesse is ontworpen met onhandigheid, dwingend de speler om repetitieve en vervelende taken uit te voeren.
Gevechten tegen bosses illustreren perfect dit evenwicht tussen ontwerp en uitvoering. Sommige confrontaties zijn slimme mechanische gauntlets die reactiviteit testen, terwijl anderen overschreven lijken, te veel proberen te doen en uiteindelijk onbalanserend overkomen. In een moeilijke strijd tegen een vijand als “Death” is een simpele plaatsingsfout of een glijdend roer voldoende om je te doden, waardoor statusvoordelen of wapenkeuzes bijna ineffectief zijn ten opzichte van de vereiste precisie.
De Sterke Punten
- **Sfeer en Artistieke Richting**: De gotische interpretatie van een middeleeuws Parijs is prachtig en zeer immersief.
- **Inspirerend Level Design**: Veel mechanismen, zoals verbonden spiegels of muziek in de kathedraal, zijn geniale ideeën.
- **Eerbiediging van de Serie**: Het spel brengt een levendig eerbetoon aan het erfgoed van Castlevania en de klassiekers van het Metroidvania-genre.
De Zwakke Punten
- **Haperende en imprecise besturing**: De richting van het roer is vaak onrechtvaardig en moeilijk te beheersen, vooral met framerate-dalingen.
- **Aanhoudende technische problemen**: De instabiliteit van het spel op PS5 Pro wijst op ontoereikende optimalisatie.
- **Frustrerend progressiesysteem**: Teleportatie- en toegangsmechanismes zijn vaak slecht ontworpen en straffen de speler.
Oordeel
Castlevania: Belmont’s Curse is een titel die vertrekt met een lofbare ambitie maar te vaak zijn potentie verraadt. Het is een werk geïnspireerd door grote ideeën, zoals de exploratie van een spookachtig Parijs, maar veroordeeld door twijfelachtige uitvoering. De haperende besturing en technische problemen veranderen wat een magische ervaring zou moeten zijn in een vermoeiende strijd tegen het spel zelf. Als je een purist van het Metroidvania-genre bent die onrechtvaardige uitdagingen accepteert, kun je hier misschien je conto vinden, maar de meeste spelers zullen gefrustreerd worden door de globale ervaring. Het is een mooi idee dat niet met de nodige striktheid kon worden uitgevoerd.
Score: 7/10
—